Ons huis in Berkel en Rodenrijs hebben wij aangehouden, afstand nemen van ons huis kunnen wij nog niet en hoeft gelukkig ook nog niet. Wij wonen aan het water en hebben aan beide kanten van ons huis lieve en zorgzame buren wonen. Het is fijn om 2x per jaar op vakantie te zijn in eigen huis. Soms ook lastig want welk huis is nu ons ‘thuis’, ons huis in Berkel en Rodenrijs of ons huis in Bangkok? Uiteindelijk ben ik er na 3 jaar achter gekomen dat beide huizen ons thuis zijn. Na deze conclusie wilde ik ons huis in Bangkok ook ‘eigen’ maken. Door kleine aanpassingen in het huis te maken is dit uiteindelijk gelukt. Een nieuwe bank bij Ikea gekocht (ja ja, wij hebben Ikea in Bangkok:)) en her en der wat leuke accessoires gescoord. En een ander kleurtje verf voor op de muur. Tja, toen werd het al iets lastiger.

Ik ben een meester(es) in twijfelen. Ik vind kiezen heel lastig en als ik dan na veel dubben uiteindelijk heb gekozen, ga ik bij thuiskomst twijfelen over mijn aankoop. Maar voor de aankoop van de verf ben ik goed voorbereid. Op Pinterest bekijk ik alle nieuwe moderne verfkleuren en na enige tijd ben ik zover dat ik mijn favoriete kleur heb gevonden en deze afbeelding print. Gewapend met deze kleur ga ik naar ‘de Home Pro’ (de Karwei van Bangkok). Eenmaal hier aangekomen en kijkend naar alle kleurenstaals, realiseer ik dat Thailand mijn favoriete Nederlandse verfmerk natuurlijk niet kent. Ik kijk naar de kleurenstaal en zoek de kleur uit die het meest op de kleur van mijn Pinterest plaatje lijkt. Ik schuif mijn kaak iets naar voren en blaas wat lucht naar boven tegen mijn neus aan. Terwijl ik dit doe denk ik aan mijn moeder die, als zij zich concentreert, op dezelfde manier naar ‘boven’ blaast. Zo neemt iedereen wel een paar karaktertrekken van zijn vader en/of zijn moeder over …

Onze jongste is een meester in het twijfelen.

Zo hebben wij de laatste tijd veel gesprekken met hem over zijn beroepskeuze. Year 9 komt eraan en hij moet in dit jaar zijn vakkenpakket kiezen. ‘Wat zou jij graag willen worden?’ vragen wij hem. Wij proberen erachter te komen waar zijn interesses liggen en hem te helpen met zijn keuze voor zijn vakkenpakket. ‘Ik zou heel graag professional basketbalspeler willen worden’. Onze jongste is zeer sportief dus als hij in de toekomst iets met sport wil gaan doen dan juichen wij dit ten zeerste toe. Maar 1 dag later stelt hij zijn wensen bij: ‘basketbalprofessional worden is heel moeilijk dus ik denk eraan om manager van een basketbalteam te worden of misschien wel sportanalist bij een professionele club’. Om vervolgens na een goed resultaat van het vak drama te kennen te geven ‘iets’ met acteren te willen gaan doen. Ach, ik noem dit ‘twijfelen’ maar misschien is onze jongste heel creatief en van vele markten thuis en houdt hij juist daarom veel opties open… mooi toch!?

Nadat ik met een veel te zware en grote pot verf thuis kom, moet ik mijn man overtuigen van het feit dat deze kleur echt de kleur is die ik voor ogen heb! Vroeger ging het veranderen van een kleur op de muur iets makkelijker. Ik kocht de verf en ging als een bezetene te keer met als resultaat dat ik binnen een paar uurtjes de muren had geverfd en uitgeblust op de bank wachtend op mijn man die van zijn werk thuiskwam. 9 van de 10 keer zag hij het niet aan de andere kleur op de muur maar zag hij verfrestjes op de vloer en ramen die ik was vergeten om weg te krabben:).

‘Maar die muur hebben wij toch 2 maanden geleden lichtgroen laten verven’ antwoordt mijn man op mijn vraag of hij de kleur donkergroen mooi vindt voor op onze muur. Ik doe mijn best om mijn man ervan te overtuigen dat de lichtgroene verf in het potje er echt anders uitzag dan op de muur en roep er snel achteraan dat wij over een paar weken bezoek krijgen van onze familie. ‘Jij wilt toch ook een gezellig en opgeruimd huis als de visite komt’. Diezelfde dag later haal ik de (veel te zware en grote) pot verf te voorschijn en maak ik de afspraak met de schilder.

Nu nog een sieraad voor aan de muur. De kinderen en ik hebben mijn man een prachtige Instawall op canvas voor zijn 50e verjaardag gegeven. Het zijn schattige foto’s van onze jongens toen zij klein waren. Deze foto’s op canvas hebben wij bij www.CanvasCompany.nl besteld en zijn hier nog steeds erg blij mee. Mijn man en ik zijn beiden gek op Wereldkaarten, landkaarten en stadsplaten. Dus gaan wij saampjes op www.wereldkaarten.nl opzoek naar een kaart. Je begrijpt het al; heel veel keus en ik voel enige twijfel opkomen. Van ‘oude’ wereldkaarten tot aan hele moderne en strakke stadsplaten. We scrollen nog even verder en zien Rotterdam voorbijkomen…..hey Rotjeknor! Dat zou toch leuk zijn, een poster van Rotterdam, de stad waar ik geboren en getogen ben. Wij hebben al een wereldkaart, een kaart van Azië, Nederland en Berkel en Rodenrijs. Een kaart van Rotterdam zou een prachtige aanvulling zijn op onze collectie! Mijn man en ik hebben tijdens onze verkeringsjaren in Rotterdam gewoond op de Uitweg. Ons huis stond precies aan de overkant van het bekende Rotterdamse eetcafé ‘De Gouden Snor’. Meedere malen zijn wij vanuit de Gouden Snor rollend naar huis gegaan. Gouden tijden waren dat! Dus nog een reden om voor een kaart van Rotterdam te gaan en onze mooie herinneringen levend te houden. Maar welke afmeting, welk materiaal en in welke kleur komt er in ons Thaise huis te hangen?

Papier, glas, aluminium, zwart wit, oud bruin gekleurd?

Uiteindelijk hebben wij (heel rap en zonder twijfel:)) gekozen voor een prachtig zwart wit Rotterdam op posterformaat.

Mooi, hé? Ja toch, niet dan?

Lieve groet, Hann

 

Achteraf is zo’n periode dat je in het buitenland verblijft ‘de tijd van je leven’ …

De kunst is om op het moment zelf alles op te slurpen en overal intens van te genieten. Mijn man en ik leven beiden de instelling om in het nu te leven. Tuurlijk plannen wij ook, maar niet meer dan een jaar verder.

Wij wonen nu bijna 3 jaar in Thailand en vinden het een voorrecht om dit avontuur als gezin te beleven.  Wij ondernemen meer samen en hebben hier meer tijd voor elkaar.

De kinderen hebben ook hun draai gevonden. De school vinden zij leuk en op school hebben zij nieuwe vriendschappen gesloten. Onze oudste ziet het als 1 groot leerzaam avontuur. De oudste is een echte computerfreak. Voor hem is er niet zo veel veranderd…zijn computer is verhuisd. De klassen op de internationale zijn klein en er wordt veel gesport tijdens en na schooltijd, ideaal voor onze impulsieve en energieke jongste. Onze jongste mist zijn vrijheid die hij in Nederland heeft. Zelf een boodschap doen of op de fiets springen om naar school of naar de voetbal te gaan…

Wij hebben vakantie en zijn voor 3 weken in Nederland. Wij hebben het grote geluk dat wij deze weken in ons eigen huis kunnen bivakkeren! Het is 16.00 uur in de middag; mijn man zit achter zijn laptop nog wat werk te doen….het wordt al schemerig buiten. Ik doe de kaarsjes aan en plof neer op mijn bank met een kopje munt thee, chocolaatjes en de Linda! Ik hoor iemand roepen; ‘ik ga!’ en hoor de deur dichtslaan. Ik zie onze jongste nog net weg fietsen, winterjas aan, muts op, handschoenen aan (daar heeft hij wel eerst alle vingers van afgeknipt, want dit is zo stoer!) en daar fietst hij dan …op naar het voetbalveld (onze jongste wil voetbalprof worden…). Boven hoor ik onze oudste lachen en pret hebben met zijn vrienden via de skype. Fijn om weer even in de vertouwde omgeving te zijn en de mensen die je lief hebt weer te zien. Want wat is het lastig om onze lieve ouders achter te laten.

En dan is de vakantie voorbij en zijn wij weer in Thailand…

Mijn man zit achter de laptop, de jongste oefent bij de basket zijn lay-up (hij heeft zijn eisen bijgesteld en wil nu basketbalprof worden), de oudste speelt met vrienden uit Azie online Fifavoetbal en ik loop met onze vrolijke, maar ozo ondeugende, Shi Tzu hond Dutch in het kleine parkje van onze compound. Wat zijn wij trots op de positieve instelling en het aanpassingsvermogen van onze kinderen. Wetende dat zij een hoop hebben moeten achterlaten. Maar zij hebben zoveel wereldervaring daarvoor teruggekregen, dit pakt niemand hen meer af…

…dit is de tijd van ons leven. Hoelang deze periode gaat duren weet niemand. Maar wij genieten van ieder moment!

 

Lieve groet, Hann

 

De straten van Bangkok staan vol met eetkraampjes…noodlesoep, gebakken rijst met ei, overheerlijke koekjes met crème, vers fruit…je kunt het haast niet opnoemen zoveel dat er verkrijgbaar is. In de ochtend, als ik de jongens naar school breng, komen de geuren van de gebakken rijst en kip me al tegemoet. Het merendeel van de Thaise mensen koopt hun ontbijt en lunch bij de kraampjes en nuttigen dit ontbijt of lunch bij de vele tafeltjes en stoeltjes die in de zijstraatjes staan opgesteld naast de kraampjes. Van ’s ochtends tot ’s avonds laat is het een bruisend en levendig geheel in Bangkok!!

Mijn man en ik vinden het een sport om de eetkraampjes en de marktjes af te struinen en hier ons avondeten, verse groeten en fruit te kopen. Als 1 van de weinige Europeanen lopen wij op deze lokale marktjes. Wij proberen de producten in het Thais te bestellen wat voor veel goodwill bij de Thai zorgt. Dit vinden zij leuk en geven hierdoor korting op sommige producten! De eerste keren dat wij op deze marktjes kwamen vroegen de marktvrouwen of zij een foto van mij mochten maken, onwennig poseer ik voor hen. Eenmaal verder lopend lacht mijn man een beetje om mijn gestuntel en zegt dat de mensen hier op de markt nog nooit zo’n lange blonde reuzin hebben gezien…. Het zijn de vrouwen die vragen of zij de foto mogen maken. Mannen mogen andere vrouwen niet in de ogen kijken, dit is onbeleefd om dit in het openbaar te doen.

Wat ik zo mooi vind aan de Thaise bevolking is de vriendelijkheid. Altijd knikken zij met hun hoofd en zeggen zij je beleefd gedag. Tegenovergesteld aan dit kunnen Thaien onderling juist hard voor elkaar zijn. Zij zijn, zeg maar, ‘recht voor zijn raap’.

Mijn man en ik hadden het voorrecht om een Thaise trouwerij bij te wonen. Na een ceremonie, van in totaal 9 monniken, gingen de bruid en bruidegom de monniken hiervoor hun dank uiten. Dit moet geknield gebeuren…ik zie de bruid voor de monniken knielen en achter mij hoor ik een dame hard lachen en tegen de bruid zeggen; ’Ooohh je bent echt te dik hoor, kijk eens zij kan haast niet knielen, haha!’. Ik voel vervangende schaamte opkomen en fluister Wilco in zijn oor; ‘Oohh..hoorde je dat’? ‘Nou als dat mijn vriendin zou zijn dan…’. Maar verder kom ik niet want de de bruid draait zich om en kijkt haar vriendin lachend aan en schatert even hard mee! Of de Thai je nu mooi, lelijk, dik of dun vindt hij of zij zal het eerijk zeggen en zich niet excuseren of schamen hiervoor. Hier in Thailand doen ze daar niet moeilijk over.

Typisch Thai…

Lieve groet, Hann

 

Thailand is een prachtig land om op vakantie te gaan. Stoer wandelen met een overnachting in de bossen van noord Thailand of relaxen op 1 van de prachtige witte stranden in zuid Thailand. En wat te zeggen van Bangkok, Ayutthaya en Kanchanaburi, stuk voor stuk prachtige historische steden. Het heerlijke Thaise eten en de Thaise bevolking die zeer behulpzaam en vriendelijk is. Thailand wordt niet voor niets ‘Het land van de glimlach’ genoemd.

Nog 1 reden om Thailand te bezoeken zijn de olifanten. Wat een mooie en imposante beesten. Ik denk dat iedereen die Thailand bezoekt de olifanten op zijn of haar ‘to do’ list heeft staan… ‘reusachtig’ !

Een groot deel van de bevolking in noord Thailand verdient zijn geld met de olifanten industrie. Zij zijn dus afhankelijk van de toeristen die naar de olifanten komen kijken. Je kunt in veel parken zelfs olifanten berijden maar het is algemeen bekend dat deze olifanten niet in vrijheid leven en slecht verzorgd worden. Er is echter een mogelijkheid om een park in Thailand te bezoeken waar de olifanten wel een goed leven hebben. Deze olifanten zijn gered van mensen die hen mishandelen en krijgen in dit olifantenpark, waar zij vrij rondlopen zonder groot en zwaar zadel, een liefdevolle verzorging. Jij kunt dit park bezoeken en meehelpen met het wassen en het eten geven van de olifanten. Wil je 1 dag of kies je voor een overnachting op het park? Er zijn meerdere mogelijkheden waar je uit kunt kiezen. Je kunt zelfs voor langere tijd op het park verblijven en als vrijwilliger werken. Een enerverende en unieke ervaring!

Ken jij iemand die naar noord Thailand wil afreizen en de olifanten wil zien? Vertel hen van dit olifantenreservaat en hun ‘saddle off’ project. Hoe meer mensen hiervan weten des te groter is de kans dat de andere reservaten dit goede voorbeeld volgen. Zo krijgen nog meer olifanten weer een vrij en onbezorgd leven.

http://elephantnaturepark.org/  is het olifantenreservaat dat jij in Chiang Mai en Kanchanaburi kunt bezoeken. Hierdoor steun je dit elephantnaturepark en kunnen zij, samen met de vrijwilligers, nog meer olifanten blijven opvangen en doorgaan met dit mooie project!!

Want zeg nou zelf, een olifant van dichtbij zien… Wie wil dat nou niet?

 

Lieve groet, Hann

 

Het expatleven…een mooi huis waar je in woont en zo groot is dat je erin verdwaalt. Een privezwembad waarin je iedere morgen je dagelijkse baantjes trekt. De vrouw des huizes die iedere dag lunches en coctailparty’s afstruint en iedere week naar de kapper en nagelsyliste gaat. Heerlijk wat een luxe leventje! Of zou de verveling snel toeslaan? Hoe zou het expatleven er in het echt uit zien?

Ik vind het heerlijk om in mijn huisje, in Nederland, te rommelen. Heel de dag opruimen en het huis gezellig maken. Een zoete inval en vaak een huis vol met kinderen die in en uit lopen. Heen en weer, met auto of fiets, rijden naar het dorp om samen met mijn zus Annelies boodschapjes te halen en samen op een terras een overheerlijke Hollandse kop koffie te drinken…daar geniet ik van!

Hier in Thailand hebben wij een hele lieve hulp. Dat iemand anders onze strijk nu doet is mijn man niet rouwig om…hij ging in Nederland geregeld naar zijn werk met een overhemd waarvan leek of deze ruzie met de strijkbout had gehad. Ik moest mijn leven in Bangkok een andere invulling gaan geven dan in Nederland. In het begin had ik het druk met het uitzoeken waar ik mijn boodschappen moest doen en hoe ik bij de supermarkt moest komen. Ik heb wat ritjes gemaakt in de taxi, naar het winkelcentrum toe, waar ik met klamme handjes en pijn in de buik uitkwam. Angst voor de krakkemikkerige taxi’s en de roekeloze ritjes van deze zelfde taxi op de snelweg. Soms droomde ik even weg achterin de taxi en zag mijzelf op de fiets in het dorp met mijn fietstassen volgepropt met Hollandse lekkernijen.

Justin en Yanick zitten beide op secondary school (middelbare school), dus je kunt wel zeggen dat ik een beetje last had van het bekende ‘lege nest sydroom. Toen kwam onze ondeugende Dutchie, onze Shi Tzu hond, in ons leven. Dit kleine grappige hondje dat verzorging nodig had (en de nodige opvoeding…). Heerlijk vond ik het om weer te kunnen zorgen en dat er iemand blij op mij zat te wachten als ik thuis kwam. Door Dutchie  kreeg ik weer dagritme en regelmaat.

Door mijn Nederlandse lieve buurvrouw hier in Bangkok kreeg ik contact met andere expatvrouwen en help ik op 2 lokale scholen 2 x per maand met knutselen. Sinds 1 jaar geef ik ook 2 x per week Engelse les aan 5 en 6 jarige Thaise kinderen op 2 lokale scholen. Met een vaste groep vrijwilligers stellen wij het lessenplan samen. De materialen die wij hiervoor nodig hebben, maken en verzamelen wijzelf. Wat een voorrecht om dit te mogen doen en de kinderen dat beetje meer mee te mogen geven. Fijn om iedere week de leergierige, vrolijke en heerlijke ondeugende kinderen te zien. Dankbaar ben ik hiervoor…

En ja, wij wonen in een mooi huis, ik lunch met vriendinnen en drink af en toe een cocktail op 1 van de mooie rooftopbars die Bangkok rijk is. Ik laat mijn teennagels helderrood lakken en ga naar de kapper. Maar wij doen alles met mate en van alles een klein beetje…

 

 

Lieve groet, Hann