Achteraf is zo’n periode dat je in het buitenland verblijft ‘de tijd van je leven’ …

De kunst is om op het moment zelf alles op te slurpen en overal intens van te genieten. Mijn man en ik leven beiden de instelling om in het nu te leven. Tuurlijk plannen wij ook, maar niet meer dan een jaar verder.

Wij wonen nu bijna 3 jaar in Thailand en vinden het een voorrecht om dit avontuur als gezin te beleven.  Wij ondernemen meer samen en hebben hier meer tijd voor elkaar.

De kinderen hebben ook hun draai gevonden. De school vinden zij leuk en op school hebben zij nieuwe vriendschappen gesloten. Onze oudste ziet het als 1 groot leerzaam avontuur. De oudste is een echte computerfreak. Voor hem is er niet zo veel veranderd…zijn computer is verhuisd. De klassen op de internationale zijn klein en er wordt veel gesport tijdens en na schooltijd, ideaal voor onze impulsieve en energieke jongste. Onze jongste mist zijn vrijheid die hij in Nederland heeft. Zelf een boodschap doen of op de fiets springen om naar school of naar de voetbal te gaan…

Wij hebben vakantie en zijn voor 3 weken in Nederland. Wij hebben het grote geluk dat wij deze weken in ons eigen huis kunnen bivakkeren! Het is 16.00 uur in de middag; mijn man zit achter zijn laptop nog wat werk te doen….het wordt al schemerig buiten. Ik doe de kaarsjes aan en plof neer op mijn bank met een kopje munt thee, chocolaatjes en de Linda! Ik hoor iemand roepen; ‘ik ga!’ en hoor de deur dichtslaan. Ik zie onze jongste nog net weg fietsen, winterjas aan, muts op, handschoenen aan (daar heeft hij wel eerst alle vingers van afgeknipt, want dit is zo stoer!) en daar fietst hij dan …op naar het voetbalveld (onze jongste wil voetbalprof worden…). Boven hoor ik onze oudste lachen en pret hebben met zijn vrienden via de skype. Fijn om weer even in de vertouwde omgeving te zijn en de mensen die je lief hebt weer te zien. Want wat is het lastig om onze lieve ouders achter te laten.

En dan is de vakantie voorbij en zijn wij weer in Thailand…

Mijn man zit achter de laptop, de jongste oefent bij de basket zijn lay-up (hij heeft zijn eisen bijgesteld en wil nu basketbalprof worden), de oudste speelt met vrienden uit Azie online Fifavoetbal en ik loop met onze vrolijke, maar ozo ondeugende, Shi Tzu hond Dutch in het kleine parkje van onze compound. Wat zijn wij trots op de positieve instelling en het aanpassingsvermogen van onze kinderen. Wetende dat zij een hoop hebben moeten achterlaten. Maar zij hebben zoveel wereldervaring daarvoor teruggekregen, dit pakt niemand hen meer af…

…dit is de tijd van ons leven. Hoelang deze periode gaat duren weet niemand. Maar wij genieten van ieder moment!

 

Lieve groet, Hann

 

De straten van Bangkok staan vol met eetkraampjes…noodlesoep, gebakken rijst met ei, overheerlijke koekjes met crème, vers fruit…je kunt het haast niet opnoemen zoveel dat er verkrijgbaar is. In de ochtend, als ik de jongens naar school breng, komen de geuren van de gebakken rijst en kip me al tegemoet. Het merendeel van de Thaise mensen koopt hun ontbijt en lunch bij de kraampjes en nuttigen dit ontbijt of lunch bij de vele tafeltjes en stoeltjes die in de zijstraatjes staan opgesteld naast de kraampjes. Van ’s ochtends tot ’s avonds laat is het een bruisend en levendig geheel in Bangkok!!

Mijn man en ik vinden het een sport om de eetkraampjes en de marktjes af te struinen en hier ons avondeten, verse groeten en fruit te kopen. Als 1 van de weinige Europeanen lopen wij op deze lokale marktjes. Wij proberen de producten in het Thais te bestellen wat voor veel goodwill bij de Thai zorgt. Dit vinden zij leuk en geven hierdoor korting op sommige producten! De eerste keren dat wij op deze marktjes kwamen vroegen de marktvrouwen of zij een foto van mij mochten maken, onwennig poseer ik voor hen. Eenmaal verder lopend lacht mijn man een beetje om mijn gestuntel en zegt dat de mensen hier op de markt nog nooit zo’n lange blonde reuzin hebben gezien…. Het zijn de vrouwen die vragen of zij de foto mogen maken. Mannen mogen andere vrouwen niet in de ogen kijken, dit is onbeleefd om dit in het openbaar te doen.

Wat ik zo mooi vind aan de Thaise bevolking is de vriendelijkheid. Altijd knikken zij met hun hoofd en zeggen zij je beleefd gedag. Tegenovergesteld aan dit kunnen Thaien onderling juist hard voor elkaar zijn. Zij zijn, zeg maar, ‘recht voor zijn raap’.

Mijn man en ik hadden het voorrecht om een Thaise trouwerij bij te wonen. Na een ceremonie, van in totaal 9 monniken, gingen de bruid en bruidegom de monniken hiervoor hun dank uiten. Dit moet geknield gebeuren…ik zie de bruid voor de monniken knielen en achter mij hoor ik een dame hard lachen en tegen de bruid zeggen; ’Ooohh je bent echt te dik hoor, kijk eens zij kan haast niet knielen, haha!’. Ik voel vervangende schaamte opkomen en fluister Wilco in zijn oor; ‘Oohh..hoorde je dat’? ‘Nou als dat mijn vriendin zou zijn dan…’. Maar verder kom ik niet want de de bruid draait zich om en kijkt haar vriendin lachend aan en schatert even hard mee! Of de Thai je nu mooi, lelijk, dik of dun vindt hij of zij zal het eerijk zeggen en zich niet excuseren of schamen hiervoor. Hier in Thailand doen ze daar niet moeilijk over.

Typisch Thai…

Lieve groet, Hann

 

Thailand is een prachtig land om op vakantie te gaan. Stoer wandelen met een overnachting in de bossen van noord Thailand of relaxen op 1 van de prachtige witte stranden in zuid Thailand. En wat te zeggen van Bangkok, Ayutthaya en Kanchanaburi, stuk voor stuk prachtige historische steden. Het heerlijke Thaise eten en de Thaise bevolking die zeer behulpzaam en vriendelijk is. Thailand wordt niet voor niets ‘Het land van de glimlach’ genoemd.

Nog 1 reden om Thailand te bezoeken zijn de olifanten. Wat een mooie en imposante beesten. Ik denk dat iedereen die Thailand bezoekt de olifanten op zijn of haar ‘to do’ list heeft staan… ‘reusachtig’ !

Een groot deel van de bevolking in noord Thailand verdient zijn geld met de olifanten industrie. Zij zijn dus afhankelijk van de toeristen die naar de olifanten komen kijken. Je kunt in veel parken zelfs olifanten berijden maar het is algemeen bekend dat deze olifanten niet in vrijheid leven en slecht verzorgd worden. Er is echter een mogelijkheid om een park in Thailand te bezoeken waar de olifanten wel een goed leven hebben. Deze olifanten zijn gered van mensen die hen mishandelen en krijgen in dit olifantenpark, waar zij vrij rondlopen zonder groot en zwaar zadel, een liefdevolle verzorging. Jij kunt dit park bezoeken en meehelpen met het wassen en het eten geven van de olifanten. Wil je 1 dag of kies je voor een overnachting op het park? Er zijn meerdere mogelijkheden waar je uit kunt kiezen. Je kunt zelfs voor langere tijd op het park verblijven en als vrijwilliger werken. Een enerverende en unieke ervaring!

Ken jij iemand die naar noord Thailand wil afreizen en de olifanten wil zien? Vertel hen van dit olifantenreservaat en hun ‘saddle off’ project. Hoe meer mensen hiervan weten des te groter is de kans dat de andere reservaten dit goede voorbeeld volgen. Zo krijgen nog meer olifanten weer een vrij en onbezorgd leven.

http://elephantnaturepark.org/  is het olifantenreservaat dat jij in Chiang Mai en Kanchanaburi kunt bezoeken. Hierdoor steun je dit elephantnaturepark en kunnen zij, samen met de vrijwilligers, nog meer olifanten blijven opvangen en doorgaan met dit mooie project!!

Want zeg nou zelf, een olifant van dichtbij zien… Wie wil dat nou niet?

 

Lieve groet, Hann

 

Het expatleven…een mooi huis waar je in woont en zo groot is dat je erin verdwaalt. Een privezwembad waarin je iedere morgen je dagelijkse baantjes trekt. De vrouw des huizes die iedere dag lunches en coctailparty’s afstruint en iedere week naar de kapper en nagelsyliste gaat. Heerlijk wat een luxe leventje! Of zou de verveling snel toeslaan? Hoe zou het expatleven er in het echt uit zien?

Ik vind het heerlijk om in mijn huisje, in Nederland, te rommelen. Heel de dag opruimen en het huis gezellig maken. Een zoete inval en vaak een huis vol met kinderen die in en uit lopen. Heen en weer, met auto of fiets, rijden naar het dorp om samen met mijn zus Annelies boodschapjes te halen en samen op een terras een overheerlijke Hollandse kop koffie te drinken…daar geniet ik van!

Hier in Thailand hebben wij een hele lieve hulp. Dat iemand anders onze strijk nu doet is mijn man niet rouwig om…hij ging in Nederland geregeld naar zijn werk met een overhemd waarvan leek of deze ruzie met de strijkbout had gehad. Ik moest mijn leven in Bangkok een andere invulling gaan geven dan in Nederland. In het begin had ik het druk met het uitzoeken waar ik mijn boodschappen moest doen en hoe ik bij de supermarkt moest komen. Ik heb wat ritjes gemaakt in de taxi, naar het winkelcentrum toe, waar ik met klamme handjes en pijn in de buik uitkwam. Angst voor de krakkemikkerige taxi’s en de roekeloze ritjes van deze zelfde taxi op de snelweg. Soms droomde ik even weg achterin de taxi en zag mijzelf op de fiets in het dorp met mijn fietstassen volgepropt met Hollandse lekkernijen.

Justin en Yanick zitten beide op secondary school (middelbare school), dus je kunt wel zeggen dat ik een beetje last had van het bekende ‘lege nest sydroom. Toen kwam onze ondeugende Dutchie, onze Shi Tzu hond, in ons leven. Dit kleine grappige hondje dat verzorging nodig had (en de nodige opvoeding…). Heerlijk vond ik het om weer te kunnen zorgen en dat er iemand blij op mij zat te wachten als ik thuis kwam. Door Dutchie  kreeg ik weer dagritme en regelmaat.

Door mijn Nederlandse lieve buurvrouw hier in Bangkok kreeg ik contact met andere expatvrouwen en help ik op 2 lokale scholen 2 x per maand met knutselen. Sinds 1 jaar geef ik ook 2 x per week Engelse les aan 5 en 6 jarige Thaise kinderen op 2 lokale scholen. Met een vaste groep vrijwilligers stellen wij het lessenplan samen. De materialen die wij hiervoor nodig hebben, maken en verzamelen wijzelf. Wat een voorrecht om dit te mogen doen en de kinderen dat beetje meer mee te mogen geven. Fijn om iedere week de leergierige, vrolijke en heerlijke ondeugende kinderen te zien. Dankbaar ben ik hiervoor…

En ja, wij wonen in een mooi huis, ik lunch met vriendinnen en drink af en toe een cocktail op 1 van de mooie rooftopbars die Bangkok rijk is. Ik laat mijn teennagels helderrood lakken en ga naar de kapper. Maar wij doen alles met mate en van alles een klein beetje…

 

 

Lieve groet, Hann

Ik heb voor 4MamaMagazine 6 blogs geschreven

Blog 3…

Hoe blij ben ik met mijn lieve Nederlandse buurvrouw en vriendin in Bangkok! Onze kinderen zitten op dezelfde school en wij wonen op dezelfde compound! Sommige ouders van de school noemen mijn vriendin en mij de ‘The Twins’. Waar zij is ben ik en andersom…

Mijn vriendin heeft mij geintroduceerd op de school van de jongens en bij SILC. SILC is een expatvrouwen organistatie die zich inzet voor goede doelen door middel van het organiseren van activiteiten. Mijn favoriete activiteiten met SILC zijn de ‘welfare’ uitstapjes naar de lokale schooltjes. Deze scholen helpen wij waar nodig is. Eénmaal per maand verzorgen wij de knutselwerkjes en helpen de kinderen hiermee. Het doneren van sokken, onderbroeken, eieren….een druppel op een gloeiende plaat maar ik ben zo blij om hier aan te kunnen deel nemen

Maar hoe zou het onze jongens vergaan? Zouden zij kunnen wennen op hun nieuwe school? Vragen wij niet te veel van hen? Met al deze vragen brengen wij de jongens de eerste dag naar school. Daar staan ze dan…. tussen veelal aziatische kinderen op de Internationale St Andrews school. De één met een veel te zware rugtas naar zijn lokaal en de ander met de ogen starend naar de grond, beiden met een mooi gestreken schooluniform aan…

Hevig verzet toen wij de kinderen over het verplichte schooluniform vertelden. ‘ Je denkt toch niet dat wij dit gaan aantrekken, he?!’ Vreselijk vonden zij dit! Maar ook hier van weten zij dat iedereen het draagt en zij geen uitzondering zijn. Een warm welkom kregen de kinderen op hun nieuwe school. De kinderen die op een internationale school zitten begrijpen jou…iedereen heeft deze eerste keer op een nieuwe school meegemaakt. Sommige kinderen zelfs meedere malen in hun leven. Een nieuw land, een nieuwe school. In het Engels les krijgen en moeten communiceren. De jongste sprak bij aankomst geen Engels maar wat gaat dat nu goed!! De kinderen uit zijn klas helpen hem graag met het helpen van vieze woordjes in het Engels en in het Thai! Regelmatig oefent de jongste dit tijdens het eten…hij leert ons enthousiast nieuwe thaise woordjes die wij braaf herhalen. Na het oefenen van de woorden vertelt de jongste “vol trots” de nederlandse betekenis van de woorden. Die wij dan maar snel weer vergeten…J.

Beide jongens slaan zich op hun eigen manier zich door de eerste periode heen. De oudste rustig en serieus en de jongste impulsief en aanwezig. Maar wat doen zij het beiden goed…natuurlijk horen wij de jongste nog vaak protesteren over het feit dat hij niet alleen op zijn fiets de drukke straat op kan en mag rijden.

Onze jongens die komen er wel…

Lieve groet, Hann