Terugblik

Achteraf is zo’n periode dat je in het buitenland verblijft ‘de tijd van je leven’ …

De kunst is om op het moment zelf alles op te slurpen en overal intens van te genieten. Mijn man en ik leven beiden de instelling om in het nu te leven. Tuurlijk plannen wij ook, maar niet meer dan een jaar verder.

Wij wonen nu bijna 3 jaar in Thailand en vinden het een voorrecht om dit avontuur als gezin te beleven.  Wij ondernemen meer samen en hebben hier meer tijd voor elkaar.

De kinderen hebben ook hun draai gevonden. De school vinden zij leuk en op school hebben zij nieuwe vriendschappen gesloten. Onze oudste ziet het als 1 groot leerzaam avontuur. De oudste is een echte computerfreak. Voor hem is er niet zo veel veranderd…zijn computer is verhuisd. De klassen op de internationale zijn klein en er wordt veel gesport tijdens en na schooltijd, ideaal voor onze impulsieve en energieke jongste. Onze jongste mist zijn vrijheid die hij in Nederland heeft. Zelf een boodschap doen of op de fiets springen om naar school of naar de voetbal te gaan…

Wij hebben vakantie en zijn voor 3 weken in Nederland. Wij hebben het grote geluk dat wij deze weken in ons eigen huis kunnen bivakkeren! Het is 16.00 uur in de middag; mijn man zit achter zijn laptop nog wat werk te doen….het wordt al schemerig buiten. Ik doe de kaarsjes aan en plof neer op mijn bank met een kopje munt thee, chocolaatjes en de Linda! Ik hoor iemand roepen; ‘ik ga!’ en hoor de deur dichtslaan. Ik zie onze jongste nog net weg fietsen, winterjas aan, muts op, handschoenen aan (daar heeft hij wel eerst alle vingers van afgeknipt, want dit is zo stoer!) en daar fietst hij dan …op naar het voetbalveld (onze jongste wil voetbalprof worden…). Boven hoor ik onze oudste lachen en pret hebben met zijn vrienden via de skype. Fijn om weer even in de vertouwde omgeving te zijn en de mensen die je lief hebt weer te zien. Want wat is het lastig om onze lieve ouders achter te laten.

En dan is de vakantie voorbij en zijn wij weer in Thailand…

Mijn man zit achter de laptop, de jongste oefent bij de basket zijn lay-up (hij heeft zijn eisen bijgesteld en wil nu basketbalprof worden), de oudste speelt met vrienden uit Azie online Fifavoetbal en ik loop met onze vrolijke, maar ozo ondeugende, Shi Tzu hond Dutch in het kleine parkje van onze compound. Wat zijn wij trots op de positieve instelling en het aanpassingsvermogen van onze kinderen. Wetende dat zij een hoop hebben moeten achterlaten. Maar zij hebben zoveel wereldervaring daarvoor teruggekregen, dit pakt niemand hen meer af…

…dit is de tijd van ons leven. Hoelang deze periode gaat duren weet niemand. Maar wij genieten van ieder moment!

 

Lieve groet, Hann

 

Give your reaction

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s