Achteraf is zo’n periode dat je in het buitenland verblijft ‘de tijd van je leven’ …

De kunst is om op het moment zelf alles op te slurpen en overal intens van te genieten. Mijn man en ik leven beiden de instelling om in het nu te leven. Tuurlijk plannen wij ook, maar niet meer dan een jaar verder.

Wij wonen nu bijna 3 jaar in Thailand en vinden het een voorrecht om dit avontuur als gezin te beleven.  Wij ondernemen meer samen en hebben hier meer tijd voor elkaar.

De kinderen hebben ook hun draai gevonden. De school vinden zij leuk en op school hebben zij nieuwe vriendschappen gesloten. Onze oudste ziet het als 1 groot leerzaam avontuur. De oudste is een echte computerfreak. Voor hem is er niet zo veel veranderd…zijn computer is verhuisd. De klassen op de internationale zijn klein en er wordt veel gesport tijdens en na schooltijd, ideaal voor onze impulsieve en energieke jongste. Onze jongste mist zijn vrijheid die hij in Nederland heeft. Zelf een boodschap doen of op de fiets springen om naar school of naar de voetbal te gaan…

Wij hebben vakantie en zijn voor 3 weken in Nederland. Wij hebben het grote geluk dat wij deze weken in ons eigen huis kunnen bivakkeren! Het is 16.00 uur in de middag; mijn man zit achter zijn laptop nog wat werk te doen….het wordt al schemerig buiten. Ik doe de kaarsjes aan en plof neer op mijn bank met een kopje munt thee, chocolaatjes en de Linda! Ik hoor iemand roepen; ‘ik ga!’ en hoor de deur dichtslaan. Ik zie onze jongste nog net weg fietsen, winterjas aan, muts op, handschoenen aan (daar heeft hij wel eerst alle vingers van afgeknipt, want dit is zo stoer!) en daar fietst hij dan …op naar het voetbalveld (onze jongste wil voetbalprof worden…). Boven hoor ik onze oudste lachen en pret hebben met zijn vrienden via de skype. Fijn om weer even in de vertouwde omgeving te zijn en de mensen die je lief hebt weer te zien. Want wat is het lastig om onze lieve ouders achter te laten.

En dan is de vakantie voorbij en zijn wij weer in Thailand…

Mijn man zit achter de laptop, de jongste oefent bij de basket zijn lay-up (hij heeft zijn eisen bijgesteld en wil nu basketbalprof worden), de oudste speelt met vrienden uit Azie online Fifavoetbal en ik loop met onze vrolijke, maar ozo ondeugende, Shi Tzu hond Dutch in het kleine parkje van onze compound. Wat zijn wij trots op de positieve instelling en het aanpassingsvermogen van onze kinderen. Wetende dat zij een hoop hebben moeten achterlaten. Maar zij hebben zoveel wereldervaring daarvoor teruggekregen, dit pakt niemand hen meer af…

…dit is de tijd van ons leven. Hoelang deze periode gaat duren weet niemand. Maar wij genieten van ieder moment!

 

Lieve groet, Hann

 

De straten van Bangkok staan vol met eetkraampjes…noodlesoep, gebakken rijst met ei, overheerlijke koekjes met crème, vers fruit…je kunt het haast niet opnoemen zoveel dat er verkrijgbaar is. In de ochtend, als ik de jongens naar school breng, komen de geuren van de gebakken rijst en kip me al tegemoet. Het merendeel van de Thaise mensen koopt hun ontbijt en lunch bij de kraampjes en nuttigen dit ontbijt of lunch bij de vele tafeltjes en stoeltjes die in de zijstraatjes staan opgesteld naast de kraampjes. Van ’s ochtends tot ’s avonds laat is het een bruisend en levendig geheel in Bangkok!!

Mijn man en ik vinden het een sport om de eetkraampjes en de marktjes af te struinen en hier ons avondeten, verse groeten en fruit te kopen. Als 1 van de weinige Europeanen lopen wij op deze lokale marktjes. Wij proberen de producten in het Thais te bestellen wat voor veel goodwill bij de Thai zorgt. Dit vinden zij leuk en geven hierdoor korting op sommige producten! De eerste keren dat wij op deze marktjes kwamen vroegen de marktvrouwen of zij een foto van mij mochten maken, onwennig poseer ik voor hen. Eenmaal verder lopend lacht mijn man een beetje om mijn gestuntel en zegt dat de mensen hier op de markt nog nooit zo’n lange blonde reuzin hebben gezien…. Het zijn de vrouwen die vragen of zij de foto mogen maken. Mannen mogen andere vrouwen niet in de ogen kijken, dit is onbeleefd om dit in het openbaar te doen.

Wat ik zo mooi vind aan de Thaise bevolking is de vriendelijkheid. Altijd knikken zij met hun hoofd en zeggen zij je beleefd gedag. Tegenovergesteld aan dit kunnen Thaien onderling juist hard voor elkaar zijn. Zij zijn, zeg maar, ‘recht voor zijn raap’.

Mijn man en ik hadden het voorrecht om een Thaise trouwerij bij te wonen. Na een ceremonie, van in totaal 9 monniken, gingen de bruid en bruidegom de monniken hiervoor hun dank uiten. Dit moet geknield gebeuren…ik zie de bruid voor de monniken knielen en achter mij hoor ik een dame hard lachen en tegen de bruid zeggen; ’Ooohh je bent echt te dik hoor, kijk eens zij kan haast niet knielen, haha!’. Ik voel vervangende schaamte opkomen en fluister Wilco in zijn oor; ‘Oohh..hoorde je dat’? ‘Nou als dat mijn vriendin zou zijn dan…’. Maar verder kom ik niet want de de bruid draait zich om en kijkt haar vriendin lachend aan en schatert even hard mee! Of de Thai je nu mooi, lelijk, dik of dun vindt hij of zij zal het eerijk zeggen en zich niet excuseren of schamen hiervoor. Hier in Thailand doen ze daar niet moeilijk over.

Typisch Thai…

Lieve groet, Hann

Ik heb voor 4MamaMagazine 6 blogs geschreven

Blog 3…

Hoe blij ben ik met mijn lieve Nederlandse buurvrouw en vriendin in Bangkok! Onze kinderen zitten op dezelfde school en wij wonen op dezelfde compound! Sommige ouders van de school noemen mijn vriendin en mij de ‘The Twins’. Waar zij is ben ik en andersom…

Mijn vriendin heeft mij geintroduceerd op de school van de jongens en bij SILC. SILC is een expatvrouwen organistatie die zich inzet voor goede doelen door middel van het organiseren van activiteiten. Mijn favoriete activiteiten met SILC zijn de ‘welfare’ uitstapjes naar de lokale schooltjes. Deze scholen helpen wij waar nodig is. Eénmaal per maand verzorgen wij de knutselwerkjes en helpen de kinderen hiermee. Het doneren van sokken, onderbroeken, eieren….een druppel op een gloeiende plaat maar ik ben zo blij om hier aan te kunnen deel nemen

Maar hoe zou het onze jongens vergaan? Zouden zij kunnen wennen op hun nieuwe school? Vragen wij niet te veel van hen? Met al deze vragen brengen wij de jongens de eerste dag naar school. Daar staan ze dan…. tussen veelal aziatische kinderen op de Internationale St Andrews school. De één met een veel te zware rugtas naar zijn lokaal en de ander met de ogen starend naar de grond, beiden met een mooi gestreken schooluniform aan…

Hevig verzet toen wij de kinderen over het verplichte schooluniform vertelden. ‘ Je denkt toch niet dat wij dit gaan aantrekken, he?!’ Vreselijk vonden zij dit! Maar ook hier van weten zij dat iedereen het draagt en zij geen uitzondering zijn. Een warm welkom kregen de kinderen op hun nieuwe school. De kinderen die op een internationale school zitten begrijpen jou…iedereen heeft deze eerste keer op een nieuwe school meegemaakt. Sommige kinderen zelfs meedere malen in hun leven. Een nieuw land, een nieuwe school. In het Engels les krijgen en moeten communiceren. De jongste sprak bij aankomst geen Engels maar wat gaat dat nu goed!! De kinderen uit zijn klas helpen hem graag met het helpen van vieze woordjes in het Engels en in het Thai! Regelmatig oefent de jongste dit tijdens het eten…hij leert ons enthousiast nieuwe thaise woordjes die wij braaf herhalen. Na het oefenen van de woorden vertelt de jongste “vol trots” de nederlandse betekenis van de woorden. Die wij dan maar snel weer vergeten…J.

Beide jongens slaan zich op hun eigen manier zich door de eerste periode heen. De oudste rustig en serieus en de jongste impulsief en aanwezig. Maar wat doen zij het beiden goed…natuurlijk horen wij de jongste nog vaak protesteren over het feit dat hij niet alleen op zijn fiets de drukke straat op kan en mag rijden.

Onze jongens die komen er wel…

Lieve groet, Hann

Ik heb voor 4MamaMagazine 6 blogs geschreven

Blog 2…

Daar staan wij …op het vliegveld van Bangkok met ons hele hebben en houwen in zes koffers gepropt. We lopen naar buiten en voelen de warmte op ons neerkomen. De druppeltjes zweet staan op ons voorhoofd en ons T-shirt kleeft vast aan onze huid. Wij komen aan in het regenseizoen. Dit betekent dat de luchtvochtigheid enorm hoog is. Snel vluchten wij een taxi in. Lang leve de airco!

Omdat mijn man hier al een halfjaar eerder was dan de kinderen en ik, waren wij hier tussentijds al op vakantie geweest. Achteraf is dit een goede keuze geweest. De kinderen mochten een dag meedraaien op hun nieuwe (international) school. En mijn man en ik hebben een aantal huizen kunnen bekijken.

Omdat de afstanden in Bangkok enorm zijn en het verkeer in het centrum van Bangkok werkelijk een chaos kan zijn wilden wij dicht bij de school van de kinderen wonen. Onze keus is gevallen op een een wit sprookjeshuis in een buitenwijk van Bangkok, BangNa. Hier staan 50 huizen bijeen met in het midden een gemeenschappelijk zwembad. 5 minuten lopen van de school van de kinderen. Toen wij hier voor de eerste keer kwamen werden wij overspoeld door een waar Disney gevoel. Je verwacht ieder moment dat Minnie en Mickey Mouse uit de huizen komen lopen. Grote witte huizen met idyllische torentjes. Ja, deze compound ging het worden. Fantasia Villa 2!!

En nu staan wij 3 maanden later weer voor het Fantasia Villa 2 huis. Nu met 6 koffers en 2 kinderen erbij. Wat een behulpzame buren hebben wij erbij gekregen! Iedereen komt je een hand geven en vraagt of je hulp nodig hebt. Omdat alles nieuw is hebben wij vele vragen die beantwoord moeten worden door onze nieuwe buren.

De eerste weken zijn we erg moe. Dit is niet vreemd gezien alles wat wij hebben meegemaakt. De beslissing die wij hebben genomen met daaropvolgend het afscheid nemen en de reis. Om vervolgens in een land aan te komen dat zo anders is dan Nederland. Het klimaat, de geluiden en de geuren. Met de mond en neus dicht door bepaalde straten lopen, omdat de vuilniszakken niet op tijd worden opgehaald…

En dan hebben we het nog niet gehad over de voorbijrazende auto’s en het oppassen voor de hobbels en gaten in de stoep die ervoor zorgen dat wij onze dagelijkse ateletiekoefeningen kunnen oefenen.

Maar wat een luxe en een genot is het om na deze oefeningen je zwemkleding aan te doen en een plons in het zwembad te nemen. Om alle tijd van de wereld te hebben om dit samen met je kinderen te ondernemen. 2 uurtjes rijden met de auto om mooie idyllische resorts aan het strand te kunnen bezoeken. We hebben hier meer tijd voor elkaar en doen dit in een relaxed tempo.

We zijn gekomen met 6 koffers en hebben een hoop achter moeten laten….maar we krijgen er een hoop voor terug….

Lieve groet, Hann

Ik heb voor 4MamaMagazine 6 blogs geschreven

Blog 1…

Wij zitten met zijn vieren op de bank. Mijn man en ik hebben de kinderen het nieuws verteld dat wij naar Thailand verhuizen, om daar in de hoofdstad Bangkok te gaan wonen. Daar ligt voor mijn man een nieuwe uitdaging wat werk betreft. Mijn man krijgt de gelegenheid van zijn bedrijf om door te groeien. Deze aanbieding pakt mijn man uiteraard met 2 handen aan! Wij gaan de uitdaging aan!!

Onze jongste springt boos van de bank af en stuift met een flinke vaart naar zijn kamer en roept ons na dat hij toch niet mee gaat en gooit de deur met een harde knal dicht. Onze oudste begint op zijn nagels te bijten en moet van de zenuwen een beetje lachen.…mijn man ik blijven verslagen achter.

Na onze wereldreis, inmiddels 17 jaar geleden, hebben mijn man en ik de wens uitgesproken om ooit in het buitenland te willen wonen. Iedere keer als de mogelijkheid zich voordeed om voor mijn man zijn werk naar het buitenland te gaan was er altijd wel een reden om niet te gaan. En nu was het nu of nooit….als we nu niet gaan dan doen we het nooit meer. Ik was in Nederland een beetje “vastgelopen”. Wist niet goed wat ik wilde. En nu kreeg ik de mogelijkheid om in het buitenland nieuwe uitdagingen te vinden! En voor ik het weet hoor ik mijzelf tegen mijn man zeggen; ‘wij gaan ervoor, we doen het’. Nou, dat was niet tegen dovenmansoren gezegd…. Mijn man vertrekt januari 2015 naar Bangkok en de kinderen en ik volgen augustus 2015, nadat de kinderen hun school hebben afgemaakt.

Op het moment van het brengen van het nieuws zit onze oudste in de brugklas HAVO/VWO en de jongste zit in groep 7 van de basisschool. De oudste geeft aan dat hij het vertrek als een uitdaging ziet en hier open voor staat. De jongste heeft hier een andere mening over. Halsstarrig houdt hij vol dat hij niet wil verhuizen. En trekt hij alles uit de kast om in Nederland te blijven. Hij heeft overal een oplossing voor; hij kan bij zijn buurjongen of bij oma blijven wonen of hij sluit zich op in de toilet zodat wij te laat op het vliegveld komen en het vliegtuig missen. Dit was lastig want je wilt je kinderen gelukkig zien. Omdat wij voelen dat deze verhuizing ons leven rijker zal maken.

Deze verhuizing zal niet zonder slag of stoot gaan. Er zullen nog vele deuren met harde knallen dicht gegooid worden en vele nagels zullen kort gebeten worden. Maar we zullen er heel veel van leren. Het wordt een ervaring voor het leven….voor ons allemaal!!

Lieve groet, Hann