De straten van Bangkok staan vol met eetkraampjes…noodlesoep, gebakken rijst met ei, overheerlijke koekjes met crème, vers fruit…je kunt het haast niet opnoemen zoveel dat er verkrijgbaar is. In de ochtend, als ik de jongens naar school breng, komen de geuren van de gebakken rijst en kip me al tegemoet. Het merendeel van de Thaise mensen koopt hun ontbijt en lunch bij de kraampjes en nuttigen dit ontbijt of lunch bij de vele tafeltjes en stoeltjes die in de zijstraatjes staan opgesteld naast de kraampjes. Van ’s ochtends tot ’s avonds laat is het een bruisend en levendig geheel in Bangkok!!

Mijn man en ik vinden het een sport om de eetkraampjes en de marktjes af te struinen en hier ons avondeten, verse groeten en fruit te kopen. Als 1 van de weinige Europeanen lopen wij op deze lokale marktjes. Wij proberen de producten in het Thais te bestellen wat voor veel goodwill bij de Thai zorgt. Dit vinden zij leuk en geven hierdoor korting op sommige producten! De eerste keren dat wij op deze marktjes kwamen vroegen de marktvrouwen of zij een foto van mij mochten maken, onwennig poseer ik voor hen. Eenmaal verder lopend lacht mijn man een beetje om mijn gestuntel en zegt dat de mensen hier op de markt nog nooit zo’n lange blonde reuzin hebben gezien…. Het zijn de vrouwen die vragen of zij de foto mogen maken. Mannen mogen andere vrouwen niet in de ogen kijken, dit is onbeleefd om dit in het openbaar te doen.

Wat ik zo mooi vind aan de Thaise bevolking is de vriendelijkheid. Altijd knikken zij met hun hoofd en zeggen zij je beleefd gedag. Tegenovergesteld aan dit kunnen Thaien onderling juist hard voor elkaar zijn. Zij zijn, zeg maar, ‘recht voor zijn raap’.

Mijn man en ik hadden het voorrecht om een Thaise trouwerij bij te wonen. Na een ceremonie, van in totaal 9 monniken, gingen de bruid en bruidegom de monniken hiervoor hun dank uiten. Dit moet geknield gebeuren…ik zie de bruid voor de monniken knielen en achter mij hoor ik een dame hard lachen en tegen de bruid zeggen; ’Ooohh je bent echt te dik hoor, kijk eens zij kan haast niet knielen, haha!’. Ik voel vervangende schaamte opkomen en fluister Wilco in zijn oor; ‘Oohh..hoorde je dat’? ‘Nou als dat mijn vriendin zou zijn dan…’. Maar verder kom ik niet want de de bruid draait zich om en kijkt haar vriendin lachend aan en schatert even hard mee! Of de Thai je nu mooi, lelijk, dik of dun vindt hij of zij zal het eerijk zeggen en zich niet excuseren of schamen hiervoor. Hier in Thailand doen ze daar niet moeilijk over.

Typisch Thai…

Lieve groet, Hann

 

Het expatleven…een mooi huis waar je in woont en zo groot is dat je erin verdwaalt. Een privezwembad waarin je iedere morgen je dagelijkse baantjes trekt. De vrouw des huizes die iedere dag lunches en coctailparty’s afstruint en iedere week naar de kapper en nagelsyliste gaat. Heerlijk wat een luxe leventje! Of zou de verveling snel toeslaan? Hoe zou het expatleven er in het echt uit zien?

Ik vind het heerlijk om in mijn huisje, in Nederland, te rommelen. Heel de dag opruimen en het huis gezellig maken. Een zoete inval en vaak een huis vol met kinderen die in en uit lopen. Heen en weer, met auto of fiets, rijden naar het dorp om samen met mijn zus Annelies boodschapjes te halen en samen op een terras een overheerlijke Hollandse kop koffie te drinken…daar geniet ik van!

Hier in Thailand hebben wij een hele lieve hulp. Dat iemand anders onze strijk nu doet is mijn man niet rouwig om…hij ging in Nederland geregeld naar zijn werk met een overhemd waarvan leek of deze ruzie met de strijkbout had gehad. Ik moest mijn leven in Bangkok een andere invulling gaan geven dan in Nederland. In het begin had ik het druk met het uitzoeken waar ik mijn boodschappen moest doen en hoe ik bij de supermarkt moest komen. Ik heb wat ritjes gemaakt in de taxi, naar het winkelcentrum toe, waar ik met klamme handjes en pijn in de buik uitkwam. Angst voor de krakkemikkerige taxi’s en de roekeloze ritjes van deze zelfde taxi op de snelweg. Soms droomde ik even weg achterin de taxi en zag mijzelf op de fiets in het dorp met mijn fietstassen volgepropt met Hollandse lekkernijen.

Justin en Yanick zitten beide op secondary school (middelbare school), dus je kunt wel zeggen dat ik een beetje last had van het bekende ‘lege nest sydroom. Toen kwam onze ondeugende Dutchie, onze Shi Tzu hond, in ons leven. Dit kleine grappige hondje dat verzorging nodig had (en de nodige opvoeding…). Heerlijk vond ik het om weer te kunnen zorgen en dat er iemand blij op mij zat te wachten als ik thuis kwam. Door Dutchie  kreeg ik weer dagritme en regelmaat.

Door mijn Nederlandse lieve buurvrouw hier in Bangkok kreeg ik contact met andere expatvrouwen en help ik op 2 lokale scholen 2 x per maand met knutselen. Sinds 1 jaar geef ik ook 2 x per week Engelse les aan 5 en 6 jarige Thaise kinderen op 2 lokale scholen. Met een vaste groep vrijwilligers stellen wij het lessenplan samen. De materialen die wij hiervoor nodig hebben, maken en verzamelen wijzelf. Wat een voorrecht om dit te mogen doen en de kinderen dat beetje meer mee te mogen geven. Fijn om iedere week de leergierige, vrolijke en heerlijke ondeugende kinderen te zien. Dankbaar ben ik hiervoor…

En ja, wij wonen in een mooi huis, ik lunch met vriendinnen en drink af en toe een cocktail op 1 van de mooie rooftopbars die Bangkok rijk is. Ik laat mijn teennagels helderrood lakken en ga naar de kapper. Maar wij doen alles met mate en van alles een klein beetje…

 

 

Lieve groet, Hann

Weten jullie nog dat mijn blog genomineerd was voor Reisblog Awards 2017 en ik jullie vroeg op mijn blog te stemmen?

1223 mensen hebben op mijn blog gestemd. Met een totaal van 31% is Hann Blogt winnaar van Reisblog Awards 2017 geworden!  Jullie hebben massaal gestemd en mijn facebookbericht gedeeld. Dankzij jullie stem en inzet kan ik Prakkasamaischool 155 Euro overhandigen!

Op de Prakkasamaischool, waar wij met SILC (Samutprakarn International Ladies Club) hulp bieden door onder andere 1x per week Engelse les te geven en 1x per maand de kinderen met knutselen te helpen, hebben zij geen wasbakken waar de 80 leerlingen hun handen en voeten kunnen wassen.

Hieronder zien jullie de kraan van Prakkasamaischool die de leerlingen gebruiken om hun handen en voeten wassen.

 

 

Met het gewonnen geld kunnen zij nieuwe wasbakken kopen en installeren. De leerlingen wordt geleerd om na ieder toiletbezoek en voor het eten hun handen te wassen. 2 vliegen in 1 klap, nieuwe wasbakken en voorlichting over hygiene…geweldig!

Wij zijn weer terug in Bangkok na 5 heerlijke weken vakantie in Nederland. Genieten van familie, vrienden, de zon (af en toe) en de frisse lucht… adem in en adem uit! Volgende week starten wij weer met de Engelse les en overhandig ik het geld aan de teachers. Ik maak hier foto’s van en plaats deze op mijn Facebook en Instagram account.

Nogmaals dank jullie wel voor jullie stem en voor het delen van mijn bericht. Ik houd jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen van Prakkasamaischool.

 

 

Namens de teachers en leerlingen van Prakkasamaischool: Kob khun ka/krub!!

 

Lieve groet, Hann

 

 

De afgelopen 4 dagen is ons gezin in Nederland geweest om het heugelijke feit te vieren dat opa de respectabele leeftijd van 85 jaar heeft bereikt. En daar wij opa graag persoonlijk wilden feliciteren hebben wij een gezellig feest mogen meemaken in Nederland.

Na het feestje zit ik vroeg in de ochtend beneden met een kop koffie. Ik heb sterke koffie nodig tijdens dit bliksembezoek en er zijn meedere koppen koffie nodig om de jetlag te overwinnen. Met nog iet wat dikke ogen van het slapen en met mijn haar alle kanten op lees ik mijn vele emailtjes …

Bij het laatste mailtje aangekomen lees ik vluchtig de woordjes ‘gefeliciteerd’ en ‘korting’. ‘Pppfff…weer reclame, waarom vul ik toch iedere keer weer overal mijn emailadres in?’ denk ik.

Terwijl ik met mijn duim het bericht aanklik en deze vervolgens in het denkbeeldige prullenbakje wil gooien, lees ik iets over een nominatie. Nieuwsgierig lees ik verder:

Hoi Hanneke,

Ik heb de mogelijkheid om jou te nomineren voor onze Reisblog awards 2017…

‘Nee…..’! roep ik hardop. Ik zet mijn kop koffie neer en zoek mijn leesbril. Je moet weten dat ik al vele jaren probeer zonder bril te lezen. Meestal lukt mij dit, maar in de ochtend moet ik het afleggen tegen de ouderdom en kom iedere keer tot de conclusie dat mijn bril in de ochtend steeds noodzakelijker voor de kleine lettertjes wordt. Nogmaals lees ik de desbetreffende mail. Jaaaa…. het is echt waar! Ik ben genomineerd voor de Reisblog Awards 2017!

Wat een verrassing! Een ware inspiratie om nog regelmatiger te gaan bloggen:). Heel blij ben ik met deze waardering. Een zeer leuke bijkomstigheid is dat de winnaar, afhankelijk van het aantal stemmen dat hij of zij krijgt, een geldbedrag ontvangt. Hoe fijn zou het zijn als ik mag winnen en van het geld school/spelmateriaal voor de lokale scholen, die wij met onze Welfare Samutprakarn International Ladies Club (SILC) steunen, kan kopen!

Dussssss…..HELP!  Ga naar de Reisblog Awards 2017 Banner die je kan vinden onderaan mijn website. 

1. Klik op Stem hier op mij  2. Klik op: Stem hier op jouw favoriet 3. Klik op mijn foto

Ik houd jullie op de hoogte van de stemming. Dank jullie wel!

Lieve groet, Hann

‘Mam’, zegt Yanick. ‘Ik wil geen vlees of kip meer eten’….

Onze jongste zoon Yanick is 11 jaar oud. Hij vindt het heerlijk om heel de dag te praten en ons op de hoogte te houden van de laatste ‘weetjes’. Deze ‘weetjes’ zoekt hij op via You Tube. Voorbeelden hiervan zijn: ‘Hoe heet de grootste boom ter wereld?’ tot ‘hoe maak ik, van een leeg blikje cola, een lijmpistool?’  Laten we zeggen, het is nooit saai met Yanick in huis…iedere keer heeft hij wel een nieuw idee voor een knutsel of een onderwerp waarover wij kunnen praten. Ditmaal het dierenleed in deze wereld…

(meer…)